• Α: «Η πολιτική ιστορία μελετά την εξέλιξη των πολιτικών θεσμών και των ιδεολογιών.» Πρόκειται για ορισμό. Δεν στηρίζεται σε αιτιολόγηση ούτε οδηγεί σε συμπέρασμα → όχι επιχείρημα.

• Γ: «Κατά τον Μεσαίωνα, η πολιτική ζωή παρουσιαζόταν ως συνέχεια ενός θεϊκού σχεδίου.» Είναι ιστορική πληροφορία. Δεν έχει προκείμενες που να οδηγούν σε κατακλείδα → όχι επιχείρημα.

• Δ: «Η πολιτική ιστορία εμπλουτίστηκε με νέες προσεγγίσεις που εξετάζουν και τον ρόλο της τεχνολογίας.» Μοιάζει με συμπέρασμα επειδή συνοψίζει τη σύγχρονη κατάσταση. Όμως:

  • Το κείμενο απλώς περιγράφει τις νέες προσεγγίσεις (κοινωνικές τάξεις, κινήματα, πολιτισμικές αναπαραστάσεις, τεχνολογία).
  • Η φράση «εμπλουτίστηκε με νέες προσεγγίσεις» είναι γενική περιγραφή, όχι συμπέρασμα που στηρίζεται σε λογική ακολουθία. → Άρα είναι διαπίστωση, όχι επιχείρημα.

• Ε: Δηλώνει «μη επιχείρημα»· είναι παγίδα, γιατί υπάρχει μία πρόταση που όντως αποτελεί επιχείρημα.

• Β: «Η πολιτική ιστορία ως συστηματικός κλάδος συγκροτήθηκε τον 19ο αιώνα.» Αυτό είναι το μοναδικό επιχείρημα με συμπέρασμα, επειδή:

  • Προκείμενη 1: Από την αρχαιότητα υπήρχε ενδιαφέρον (Ηρόδοτος, Θουκυδίδης).
  • Προκείμενη 2: Στην Αναγέννηση και στη Νεωτερικότητα αναπτύχθηκαν νέες ιδέες (Μακιαβέλι, Χομπς).
  • Προκείμενη 3: Τον 19ο αιώνα τα πανεπιστήμια ίδρυσαν έδρες ιστορίας με έμφαση στην πολιτική ανάλυση.
  • Συμπέρασμα: Επομένως, τότε συγκροτήθηκε η πολιτική ιστορία ως συστηματικός κλάδος.

Σωστή απάντηση: Β.

Θεωρία

• Μη επιχείρημα: ορισμοί, ιστορικές πληροφορίες, περιγραφές χωρίς αιτιολόγηση.
• Επιχείρημα: προκείμενες (αιτιολογήσεις) που οδηγούν σε συμπέρασμα.

Σημείο παγίδας:

Οι επιλογές Δ και Β μοιάζουν με συμπεράσματα.

• Η Δ είναι περιγραφική διατύπωση.
• Η Β έχει καθαρή λογική δομή, με προκείμενες και κατακλείδα → αυτό είναι το επιχείρημα.