Δίνονται οι δηλώσεις:

1. Η τηλεόραση πείθει τους θεατές ότι η πιθανότητα να πέσουν θύμα βίαιου εγκλήματος είναι εξαιρετικά υψηλή.
2. Από τη φύση της, η τηλεόραση πείθει τους θεατές να αποδεχτούν παθητικά ό,τι τους συμβεί.

Ανάλυση:

Από τη δήλωση 1: Οι θεατές τρομοκρατούνται ή αγχώνονται σχετικά με την πιθανότητα να πέσουν θύματα βίας.

Από τη δήλωση 2: Οι θεατές εκπαιδεύονται στην παθητική αποδοχή όσων τους συμβαίνουν.

Ο συνδυασμός αυτών των δύο σημαίνει:

• Η τηλεόραση μεγεθύνει την αίσθηση κινδύνου και
• Παράλληλα απενεργοποιεί την αντίδραση, καθιστώντας τους θεατές παθητικούς.

Συμπεράσματα:

(Α) Η παρακολούθηση τηλεόρασης προωθεί την εγκληματική συμπεριφορά. Δεν γίνεται καμία αναφορά στην παραγωγή εγκλήματος, αλλά μόνο στον φόβο του εγκλήματος. Δεν υπάρχει λογική βάση για αυτό το συμπέρασμα.

Δεν προκύπτει

(Β) Οι τηλεθεατές είναι πιο πιθανό να πέφτουν θύματα από άλλους. Δεν αναφέρεται πραγματική αυξημένη πιθανότητα να γίνουν θύματα, μόνο ότι πιστεύουν πως είναι πιθανό.

Δεν προκύπτει

(Γ) Ο κόσμος δεν πρέπει να βλέπει τηλεόραση. Αυτό είναι προσωπική άποψη ή σύσταση, όχι λογικό συμπέρασμα από τις δηλώσεις. Δεν προκύπτει από τα δεδομένα.

Δεν προκύπτει

(Δ) Η τηλεόραση προωθεί ένα αίσθημα αβοήθητης ευαλωτότητας στους θεατές. Αυτό συνδυάζει ακριβώς τις δύο δηλώσεις:

• Πείθει τους θεατές ότι ο κόσμος είναι επικίνδυνος
• Τους οδηγεί να αποδέχονται παθητικά ό,τι συμβεί

Αυτό είναι ο ορισμός της αβοήθητης ευαλωτότητας.

Προκύπτει λογικά

(Ε) Ο κόσμος πρέπει να βλέπει τηλεόραση για αρκετή ώρα κάθε μέρα. Καμία τέτοια αξιακή κρίση ή σύσταση δεν εμφανίζεται στις δηλώσεις.

Δεν προκύπτει

Συμπέρασμα:

Το μόνο συμπέρασμα που προκύπτει λογικά είναι:

(Δ) Η τηλεόραση προωθεί ένα αίσθημα αβοήθητης ευαλωτότητας στους θεατές

Θεωρία που χρησιμοποιήθηκε:

• Συνδυαστική λογική: συναγωγή ενιαίου νοήματος από δύο συμπληρωματικές προτάσεις
• Λογική αποφυγής συμπερασμάτων που περιέχουν αξιολογικές κρίσεις ή γενικεύσεις που δεν υποστηρίζονται άμεσα
• Ανάλυση υποκειμενικών ψυχολογικών επιδράσεων στη βάση ρητών διατυπώσεων